...ömür tüketmiþiz ne yazar...
Güzel çirkin, ölüm kalým sarmaþ dolaþ dünyada; mimarý, çoðunluklarýn edilgenliðini fýrsata çeviren zalimler…
Arada ezilense çarký döndüren garipler, oysa her þey onlarýn gücüyle þekillenir...
Yapan yaratan, ölen öldüren onlardýr...
Bu durumda güzel nedir sizce?
Karanlýðý ak eden sabahlar güzeldir bana göre...
Ýnsan da güzeldir, eðer biliyorsa en az kendisi kadar baþkalarýný da sevmeyi...
Bakmayýn siz tüketilen ürünleri yaratanlarýn kavrukluðuna, derya denizdir gönlü onlarýn…
Maden ocaklarýnda karýn tokluðuna ter akýtýrken can verirler!
Sahi, yýllar öncesinde kalan Soma cankýrýmýnýn hesabý sorulabildi mi?
Nerde...
Ama kömür üretimi sürüyor hâlâ...
Dökülse de yapraklarý kurumaz gül, eðer saðlamsa topraðý...
Güler gül gül, güler her bahar vurulmazsa boyunlarý...
Bahar, aþk, mutluluk ne sýcak sözcükler deðil mi?
Mutluluk, yar kulaðýna fýsýldanan tatlý söz, sýcak bir dokunuþ, yavan da olsa ulaþýlan ekmektir çocuðun gözünde...
Yýllar var ki aðzýmýzda yüreðimiz, duyma korkusundan olasý kara haberleri; hain pususunu, deprem yýkýmýný, maden göçüðünü…
Özlesek de Mozart’ýn senfonisindeki yekiniþi, akýn içinde kara çýkar hep bahtýmýza...
Gireriz dümen suyuna, görmeden ak geçinenlerin kusurunu...
Tepelenir filizler...
Günlük güneþlik olsa da gün, emekliyor insanlýk...
Coþarak akyor kan...
Azmýþ deniz...
Biraz daha iyi yaþam uðruna çýktýklarý yolda azgýn dalgalarýn koynunda kaybolan mültecilerin dramý kimin umrunda...
Göklerimiz karanlýk köþe...
Ýslam coðrafyasýnda çeker eller tespih...
Dizili ipinde günler...
Öyle bir tespih ki çekilen, bulunmaz tek bir tanesinde hak...
Ýmamesinde hu, yüklü tamamý ah...
Ah, hayal olan umutlar...
Bu ne hava, bu ne gün, titriyor yel önünde yaprak içim....
Karýþtý deðerler birbirine, bozuldu renkler, yüzüyor koynunda deðiþkenliðin, olasý mý þaþmamak; akan kan mý su mu?
Bu nasýl dünya?
Kan çaldýlar suya, deðiþti rengi; evet kan mý su mu içtiðimiz?
Gözü, gözyaþý suyun; eðmiþ boynunu garip, almýþ gemi azýya zalim...
"BOP, Kadife Devrim, Turuncu Devrim vs." dediler, Arap Baharý türküsü söyleyip Güney Asya’yý, Kuzey Afrika’yý yangýn yerine çevirdiler...
Kadim Kenan Diyarý’nda Ýsrail-Filistin çatýþmasý adý altýnda birbirine kýrdýrýlýyor biçareler...
Yurdundan, evinden edilen onca can, bilmedikleri topraklarda gurbetin soðukluðunda titriyor!
Sýrasýz ölümler, zalimlerce yazýlan kaderi gün görmemiþ çaresizlerin...
Yaþam, sýrasýz ölümün gölgesinde hep...
Ölüm, kaçýþ mý, kurtuluþ mu?
Özgürdür yýldýzlar gökte, gerçek yiðitler toprak altýnda, biz sözde yaþayan korkaklarsa mahpusuz yarattýðýmýz zindanda...
Kararttýk günleri, çeviremiyoruz çarký iyi ve güzelden yana, utanmamýz gerekir adamlýðýmýzdan…
Ölüyor korkaklýðýmýzla þekillendirdiðimiz gidiþatta, ölüyor tarafý olmadýklarý çatýþmalarda çocuklar...
Hükmü yok artýk sevdamýzýn; iç kanatýyor kokladýðýmýz güller, gerçek anlamda mutluluk yýldýzlar kadar uzak…
Yaþamak, titreyerek gün geçirmekse kavurucu bilinmezliðin gölgesinde; sað kalýp ömür tüketmiþiz ne yazar...
