HERKESÝ MEMNUN ETMEK
Geçenlerde Bill Cosby’den bir alýntý gözüme iliþti. “Baþarýnýn sýrrýný bilmiyorum ama baþarýsýzlýðýn yolu herkesi memnun etmeye çalýþmaktan geçer.”
Böyle diyordu Bill Cosby. Çocukluðumuzdan bu yana dinlediðimiz, zaman zaman bizim dillendirdiði bir küçük öyküyü çaðrýþtýrdý bu sözler.
Oðul eþeðin üstünde, baba yularýndan tutup önünde yürüyerek kasabanýn yolunu tutmuþlar. Onlarý gören bir yolcu;
“- Sen babasýn, eþeðe oðlunu bindirip kendin yürüyorsun, hiç yakýþýk alýyor mu?” demiþ. Baba hak vermiþ ve oðlu ile yer deðiþtirmiþ. Kýsa bir süre sonra bir baþkasý;
“- Ayýp, koca adamsýn, kendin eþeðe kurulup bacak kadar çocuðu yürütüyorsun.” diye eleþtirmiþ.
Onu da makul bulan baba, oðlunu indirmiþ ve eþeðin yanýnda ikisi yürümeye baþlamýþ. Çok geçmemiþ, ilk rastladýklarý kiþi;
“- Þu enayilere bak, eþek boþ dururken ikisi de yürüyor” diye alay etmiþ. Söylediði doðru demiþ baba ve oðlu ile birlikte eþeðe binmiþler. Ama elalemin aðzý torba deðil ki büzesin;
“- Yazýk deðil mi bu hayvancaðýza, ikinizde üstüne binmiþsiniz.” demekten geri durmamýþlar. Ýyice bunalan baba kasabaya girerken sütünden geçtikleri köprüden, eþeði aþaðýya atarak bu dertten kurtulmuþ.
Bill Cosby’nin dedikleri bu kýsa öykü ile daha da pekiþmiþ oluyor, doðruluðu neredeyse kuþku götürmez bir kesinlik kazanýyor; üstelik de bizi baþkalarýný memnun etmeye çabalama zahmetinden kurtararak…
Gün geçtikçe yalnýzlaþan, kendine, topluma ve doðaya yabancýlaþan insaný biraz daha yalnýzlaþtýracak bir þey deðil midir böyle düþünüp ona uygun davranmak?
Halbuki bizi biliyoruz ki kiþi en iyi, baþkasýna öðretirken öðrendiði gibi en mutlu anlarý da baþkasýný mutlu ettiði anlardan sonra ortaya çýkar.
O zaman Bill Cosby’nin sözleri yanlýþ mý? Bence bazý doðrular içerse de eksiktir. Biz, kendi dünya görüþümüz ve duruþumuz doðrultusunda davrandýðýmýz, çizgimizi koruduðumuz, kendimiz olduðumuz sürece; insanlarý memnun, mutlu etme gayretinden kaçýnmamýz için hiçbir neden yoktur.
Böyle davranýnca bazýlarý bazen memnun olmayabilir ama emin olduðum bir þey var; saygý duymaya devam ederler. Velhasýlýkelam, bence, bizi kolaya kýþkýrtan sözlere kulak týkayarak; kendi duruþumuzdan vazgeçmeden, insanlarý mutlu etme çabasýndan da vazgeçmezsek daha doyumlu ve de mutlu bir hayat yaþamamýz mümkündür.
Yoksa deðil midir?
