ZAM
Deðerli Tiyatro Ustasý,
Levent Kýrca’yý saygýyla anýyorum.
Tiyatronun güldürürken düþündüren de bir sanat olduðunu bizlere öðreten nadir sanatkarlardan biriydi.
Olacak O Kadar Tiyatrosu’nun tanýtým müziðinde de söylediði gibi:
‘Niyetimiz kimseyi kýrmak deðildir, Þuradakini buraya koymak deðildir, Arada bir zülfü yare dokunduk, Tam yerine rast geldi manzara koyduk…’
Bu sözlerde manzara olarak ifade edilen metafor,
Toplumsal olaylarýn bir özetini göstermekteydi.
Kýrca hayatta olsaydý,
Bugün ayný parodileri yapabilecek bir ortam bulabilir miydi bilmiyorum…
Ancak yaþanan yüksek fiyat artýþlarýna karþýn,
Çalýþanlara verilen zam oranlarýný eleþtirecek mutlaka birkaç sözü olurdu.
Geçmiþte yayýnlanan ‘Zam Miktarý’ parodisi hala akýllarda yer etmektedir.
Adýna zam mý, zamcýk mý denir bilemem ama yapýlan bu zammýn ne çalýþanlarýn ne de emeklilerin yarasýna merhem olacaðýný düþünmemekteyim.
Enflasyon karþýsýnda yaklaþýk %123 güncelleme oraný açýklayan hükümet yetkililerinin, asgari ücretliye %55, memur ve emekliye %30 zammý uygun görmesi kamu vicdanýný rahatsýz etmektedir.
Çeþitli kaynaklardan alýnan verilere göre açlýk sýnýrýnýn 11bin Türk Lirasý, yoksulluk sýnýrýnýn 26bin Türk Lirasý olduðu bir ekonomik ortamda emeklilerin ve çalýþanlarýn açlýk sýnýrýnýn altýnda veya civarýnda bir aylýkla geçinmeye mahkum býrakýlmasý sosyal devlet anlayýþýna da zarar vermektedir.
Yaþanan geliþmeler karþýsýnda ‘keþke enflasyon artmasaydý da aylýklarýmýza da zam yapmaya gerek kalmasaydý’ düþüncesine kapýlýyorum. Her yeni günün bir önceki günü arattýðý düþüncesi de vicdanýmý rahatsýz ediyor.
Sözlerimi Ulu Önderimizin þu sözlerini hatýrlatarak bitirmek istiyorum:
‘Ekonomisi zayýf bir ulus, yoksulluktan ve düþkünlükten kurtulamaz; güçlü bir uygarlýða, kalkýnma ve mutluluða kavuþamaz; toplumsal ve siyasal yýkýmlardan kaçamaz. Ekonomik kalkýnma, Türkiye'nin hür, baðýmsýz, daima daha kuvvetli, daima daha refahlý Türkiye idealinin bel kemiðidir.’
